Jack Vermeulen

Bij toeval kwam ik in 1990 terecht in de gehandicaptenzorg. Naast de zorginhoudelijke aspecten raakte ik vooral geïnteresseerd in de sociale context van gezinnen en kinderen met een beperking. Wat mij opviel, was de maatschappelijke uitsluiting waarmee veel mensen met een beperking worden geconfronteerd en de impact daarvan op hun leven en dat van hun gezin.

 

In die periode maakte ik kennis met de theorie en praktijk van Sociale Rol Versterking. Deze visie laat zien hoe positieve sociale rollen kunnen bijdragen aan een betekenisvol leven en een antwoord kunnen bieden op de gevolgen van uitsluiting en negatieve beeldvorming.

 

In 2005 werd ik projectleider van “One by One”. Drie jongeren met een beperking en hun ouders wilden werken aan een gewoon leven, passend bij hun eigen wensen en behoeften. Samen met familie, vrienden, kennissen en betaalde ondersteuners werd gewerkt vanuit een persoonlijk toekomstplan. Regelmatige bijeenkomsten zorgden voor afstemming, het delen van zorgen en het vieren van successen. Ook kwamen ouders bijeen om ervaringen uit te wisselen en elkaar te ondersteunen.

 

In 2019 startte ik samen met een aantal gezinnen het project “Samen op Weg”, geïnspireerd door het programma Volwaardig Leven. De deelnemers, zowel met een PGB als met Zorg in Natura, werkten vanuit hun eigen plan en hielden zelf de regie over de ondersteuning. Gezinnen ontmoetten elkaar regelmatig om ervaringen en thema’s met elkaar te delen.

In 2024 mocht ik deze aanpak presenteren aan DSW. Daarbij bleek hoeveel overeenkomsten er zijn tussen Samen op Weg en SGL. DSW sprak vertrouwen uit in deze werkwijze, omdat deze aansluit bij hun visie op toekomstbestendige langdurige zorg.

 

Mijn aandacht lag jarenlang vooral bij het realiseren van een gewoon leven in het hier en nu. Stichting Gewoon Leven voegt daar een belangrijke dimensie aan toe: duurzaamheid. Ouders zullen op termijn een stap terug moeten doen. Daarom is het belangrijk om tijdig te bouwen aan een sterk netwerk en een toekomstgericht plan dat helpt behouden wat samen is opgebouwd.

Ik vind het inspirerend om daaraan bij te dragen: bouwen aan positieve sociale rollen, sterke natuurlijke netwerken en een toekomst waarin mensen met een beperking hun eigen leven kunnen blijven vormgeven.